Van stopcontacten tot zwevende achterwielen en camperplekken
Bijgewerkt op: 3 dagen geleden
Zondag 18 oktober was het eindelijk weer zover: na twee maanden vlogen we weer naar Alicante. Een paar dagen naar Macisvenda om de bouw te bekijken, afspraken te maken en weer even op ons eigen plekje te zijn.
De weersvoorspellingen maakten het vooraf wel spannend. Noodweer en overstromingen op verschillende plekken in Spanje. Gelukkig bleef het in de Hondónvallei bij wat regen en viel het daar erg mee.
Op Rotterdam Airport begon onze reis met een bijzonder verhaal. Onze piloot begon aan zijn allerlaatste werkdag. Pensioen! Bij de stewardessen waren er vlaggetjes en buttons voor de gelegenheid. Nog aan de grond vertelde hij kort over zijn carrière. Leuk om zo een klein stukje van zijn afscheid mee te maken.
Daarna kwam de mededeling dat we vanwege het slechte weer in Spanje misschien nog vijf kwartier moesten wachten. Dat was even minder feestelijk. Uiteindelijk vertrokken we met twintig minuten vertraging en hadden we de wind mee. We landden gewoon volgens schema in Alicante. Dat had hij netjes geregeld op zijn laatste werkdag!
De huurauto stond klaar en al snel reden we naar Hondón de los Frailes, waar we weer mochten logeren bij Casa de la Pina. Na een heerlijk kopje koffie konden we ons niet langer inhouden: naar ons eigen plekje in Macisvenda!
En dan kom je daar aan…
Opeens staat er een huis. En een casita. En een buitenkeuken. Zelfs het zwembad is al uitgegraven! Natuurlijk hadden we foto’s en video’s gezien, maar er zelf tussen staan is toch iets heel anders.
De vader van onze bouwer was nog aan het werk en al snel stonden we met elkaar te praten. Fijn om er weer te zijn en alles met eigen ogen te kunnen bekijken. Een beetje overdonderd door alle indrukken liepen we nog maar een rondje. Dit komt hier, dat komt daar. Even terug naar de woonkamer. Toch nog een keer naar de casita. En weer naar het uitzicht. Op papier kennen we iedere ruimte inmiddels, maar nu konden we er écht doorheen lopen.
Ook de opbouw van de muren en de isolatie waren nu goed te zien. Mooi om te bekijken hoeveel werk daarin zit en hoe zorgvuldig het wordt uitgevoerd. Echt vakwerk. Straks is alles netjes afgewerkt en zie je daar niets meer van. Juist daarom was het fijn om het nu te kunnen bekijken.
Natuurlijk zijn we zondag ook naar Dick en Evelien van Casa Verde gegaan. Ook hun hond Rocko was weer blij om ons te zien. Samen zijn we heerlijk gaan eten bij restaurant La Font in Hondón de las Nieves. Daarna hebben we bij Dick en Evelien in de buitenkeuken nog een spel gedaan. Heel gezellig! Een fijn begin van onze dagen in Spanje.
Maandagochtend om 10.15 uur stonden we weer op de bouwplaats. Onze bouwer José Antonio, zijn vader en collega’s ontvingen ons vrolijk. Daarna konden we meteen aan de slag: stopcontacten en lichtpunten bepalen.
Dat klinkt eenvoudig, totdat je midden in een ruimte staat en moet bedenken waar je straks alles gaat gebruiken. Waar komt een lamp? Waar wil je iets kunnen opladen? Ook buiten hebben we de lichtpunten en stopcontacten besproken.
Nathalie had zelfs al een plek bedacht om buiten te strijken. Blijkbaar hoort bij onze Spaanse droom ook gewoon een strijkplank. Maar dan wel eentje met uitzicht.
Maurice, de man van zonnepanelenbedrijf Solar NRG kwam eveneens langs. We hebben onze wensen besproken en hij gaat een nieuwe offerte maken. Uiteraard hebben we gevraagd of dat binnen het budget kan. Je kunt het maar gezegd hebben. Nu hopen dat de offerte net zo zonnig wordt als het vooruitzicht.
Ook José Juan, onze keukenman uit Frailes, kwam naar de bouwplaats. Hij heeft alles opgemeten en rechtstreeks aan onze bouwer José Antonio doorgegeven waar de stopcontacten voor de keuken moeten komen. Heel prettig dat ze dat samen konden afstemmen.
Onze bouwer José Antonio vond het daarnaast belangrijk dat we de ramen en kozijnen gingen bekijken in de kleine fabriek in Abanilla waar ze worden gemaakt. Mooi om te zien hoeveel aandacht er wordt besteed aan de thermische isolatie van een kozijn. Je kijkt zelf toch al snel naar de kleur en de vorm, terwijl er zoveel meer achter zit.
We kregen ook praktische adviezen: hier liever een schuifraam, daar juist een raam dat openslaat. Fijn dat er zo wordt meegedacht. Het zijn keuzes waar we straks dagelijks mee leven. Ook de vensterbanken hebben we uitgezocht. Weer iets afgevinkt!
Met José Antonio hebben we vervolgens nog rustig zitten praten in een sportbar in Abanilla. Allerlei details kwamen voorbij. Naast alle vrolijkheid en het dromen zijn dat belangrijke gesprekken. Juist nu willen we goed met elkaar afstemmen wat we voor ogen hebben. Wederzijds vertrouwen is hierbij erg belangrijk.
Maandag zijn we ook bij Consydecor geweest om badkamertegels uit te zoeken. Kleuren, formaten en combinaties: er valt genoeg te kiezen. Na alle stopcontacten, lichtpunten, ramen en vensterbanken konden er ook nog wel wat tegels bij. Keuzestress? Een beetje wel, maar het komt goed.
Daar ontdekten we bovendien iets wat we nog niet wisten: María, die bij Consydecor werkt, is de vrouw van José Juan, onze keukenman. Wat is de wereld dan toch klein. De keuken en de badkamer blijken in ieder geval al een goede onderlinge verbinding te hebben!
Dinsdag begon met opnieuw een heerlijk ontbijt bij Casa de la Pina. Wat een fijn verblijf. Henk en Angelie weten hoe ze hun gasten een onvergetelijke tijd kunnen bezorgen. Heerlijk om tussen alle afspraken door op zo’n vertrouwde plek terug te komen.
Op ons terrein hebben we de camperplekken uitgezet. Het staat nu vast: het worden er vier!
Met wit zand hebben we de plekken gemarkeerd. Daarmee werd ook dit deel van ons plan ineens een stuk tastbaarder. Hier komt straks een camper te staan, daar zitten de gasten buiten. Stoeltje erbij, kop koffie in de hand en uitkijken over de vallei.
We zagen het al helemaal voor ons.
We hebben met de drone foto’s gemaakt en daarop met behulp van AI de camperplekken laten intekenen. Zo kregen we een nog beter beeld van hoe het eruit kan komen te zien.
Die afbeeldingen gaan we ook delen in de campergroepen op Facebook. We vragen de camperexperts daar graag om hun op- en aanmerkingen over de indeling. Uiteraard is reageren hieronder onder welkom! Wij kunnen het uitzicht alvast goedkeuren, maar voor de praktische kant is de ervaring van camperaars meer dan welkom. Wat een plek!
Tussen de afspraken door zijn we ook vlak bij huis de bergen in gegaan. Schitterende uitzichten, ruige hellingen en steeds weer een ander doorkijkje. We blijven ons verbazen over hoe mooi het hier is.
We bezochten ook een oude steengroeve bij Hondón de los Frailes, die als opnamelocatie voor The Covenant wordt genoemd. De film van Guy Ritchie, met Jake Gyllenhaal, speelt zich af in Afghanistan, maar gebruikte landschappen uit deze streek als decor. De weg ernaartoe is soms uitdagend te noemen. Houden we van!
Sta je daar ineens tussen de donkere rotswanden en oude installaties, terwijl je de vorige dag nog uitgebreid over stopcontacten stond te praten. Onze eigen bouwplaats was blijkbaar niet genoeg; we moesten ook nog even een filmdecor bekijken.
Dinsdagmiddag hebben we Henk en Angelie ons terrein laten zien. Vanaf Casa de la Pina is het maar vijf minuten rijden. Leuk om hen nu te kunnen laten zien waar we steeds zo enthousiast over vertellen. Dat bezoek zou de volgende ochtend nog een verrassend vervolg krijgen.
Maar eerst zorgden we dinsdagavond zelf voor een onverwacht stukje spektakel.
We stonden voor het hek bij Casa de la Pina. Nathalie stapte uit om het open te doen. Tot zover verliep alles volgens plan. Wat er daarna precies gebeurde, weet Richard nog steeds niet. De auto zakte naar achteren, over het randje, en ineens hingen de achterwielen los. Daar stonden we dan. Of beter gezegd: daar hingen we dan.
Je gaat een paar dagen naar Spanje om te kijken hoe je huis erbij staat en eindigt met de vraag hoe je huurauto er zó bij kan staan. Nathalie had in ieder geval alleen het hek opengedaan. Gelukkig kwamen Henk en Angelie meteen helpen, samen met de buurman. Er kwam een auto voor, een sleepkabel werd vastgemaakt en de dames namen plaats op de motorkap als extra gewicht. Al snel stond de auto weer met alle vier de wielen op de weg. Wat waren we blij met hun hulp! Hoe we precies in deze situatie waren beland, begrepen we nog steeds niet. Maar dankzij dit reddingsteam konden we in ieder geval weer verder.
Woensdag was alweer onze laatste dag. Na een heerlijk ontbijt en met volop zon beloofde het een prachtige dag te worden. Henk vertelde dat hij nog over onze plannen had nagedacht. Hij had aan ons gemerkt dat de ingang van de buitenkeuken voor ons gevoel te dicht bij de casita zat. Wij hadden daar al behoorlijk op zitten puzzelen.
Woensdag kwamen Dick en Evelien samen met hun zoon, zijn vrouw en de kinderen naar ons terrein. Met trots hebben we hun de vorderingen laten zien. Leuk om samen rond te lopen en te vertellen wat waar gaat komen. Zo fijn om mensen om je heen te hebben die meedenken en meeleven. We nemen zelf alle beslissingen, maar hoeven gelukkig niet alles alleen te bedenken.
Rond 15.00 uur namen we afscheid en reden we weer richting de luchthaven van Alicante. Ook onderweg bleef het genieten van de omgeving. Zelfs de route naar het vliegveld is hier mooi, al hadden we best nog even willen blijven.
We leverden de huurauto in en stonden al snel bij de veiligheidscontrole. Alles verliep vlotjes. Na een paar dagen vol bouwplannen, ontmoetingen en nieuwe ideeën waren we alweer op weg naar Nederland. Met genoeg om over na te praten én over na te denken.
Ons toekomstige thuis krijgt steeds meer vorm. We hebben door de kamers gelopen, de camperplekken uitgezet en weer ervaren hoe mooi de omgeving is. Er moet nog veel gebeuren, maar wat is het fijn om dit nu allemaal met eigen ogen te hebben gezien.
Gelukkig zijn we over een maand alweer terug. We kunnen niet wachten!
Hartelijke groeten weer!
Nathalie en Richard
Zo leuk om op deze manier met jullie mee te kunnen kijken
Wow wat gaat het hard zeg! Super spannend hoor...enne succes verder. De Hondon vallei is bekend voor ons😊. Gr. Bert en Yvonne