Bouwupdate zomer 2026: Hoe blij kun je zijn met een stuk riolering?
Eindelijk met eigen ogen zien
In onze vorige blog schreven we over de kleine teleurstelling door de noodzakelijke wijziging van de vergunningsaanvraag. Ondertussen is er gelukkig veel gebeurd en kunnen we daar een positieve update over geven.
Thuis hadden we al regelmatig foto’s ontvangen van de vorderingen. Dat is natuurlijk geweldig, maar toch wil je het uiteindelijk met eigen ogen zien. Daarom reden we vanaf het vliegveld rechtstreeks naar Macisvenda.
Het was best spannend om voor het eerst het straatje in te rijden en daar ineens onze nieuwe schuifpoort en loopdeur te zien. En toen zagen we het: de muur was ook al helemaal gereed!
We reden langs de muur, door de poort en ons eigen terrein op. Daar werd volop gewerkt aan de funderingsbalken. De eerste persoon die we zagen, was de vader van José Antonio, onze bouwer. Hij was bezig balken op de vrachtwagen te leggen.
Het is lastig te omschrijven hoe blij we op dat moment waren. Na alle gesprekken, tekeningen, aanpassingen en onzekerheden waren ze nu toch echt aan het bouwen. Er lagen materialen, er reden machines en er werd gewerkt aan de fundering van ons huis. Dan begint het ineens allemaal heel echt te worden.
De muur heeft meteen een tweede functie
Aan één zijde van het terrein is de muur behoorlijk hoog. Dat blijkt straks heel praktisch te zijn. Voor onze verhuizing naar Spanje hebben we namelijk een zeecontainer aangeschaft. Vrienden zullen onze inboedel daarin vanuit Nederland naar Macisvenda vervoeren. Na de verhuizing krijgt de container een tweede leven als opslagruimte. Hij kan achter de hoge muur worden geplaatst en staat daar volledig uit het zicht. Ideaal voor tuinspullen, gereedschap en materialen die we later ongetwijfeld nodig zullen hebben.
Na onze eerste uitgebreide ronde over het terrein zijn we boodschappen gaan halen en daarna doorgereden naar Dick en Evelien. Heerlijk om daar weer te zijn! Ook Rocko, de hond, was zichtbaar blij om ons weer te zien.
Niet veel later zaten we met een drankje bij het zwembad en natuurlijk moest er ook even gezwommen worden. Evelien had lasagne gemaakt en we konden gezellig mee-eten. Een betere start van ons verblijf konden we ons eigenlijk niet wensen.
Bouwen zonder harde verbindingen
De volgende dag gingen we samen met Dick en Evelien opnieuw naar het terrein. De
funderingsbalken lagen inmiddels op hun plaats en ook een deel van de zogenaamde broodjes was aangebracht.
Tussen de fundering en de funderingsbalken waren elastische oplegviltstrips geplaatst. Die zorgen voor een akoestische ontkoppeling. Hierdoor wordt de harde verbinding tussen de betonnen onderdelen onderbroken en kunnen contactgeluid en trillingen zich later minder gemakkelijk door het gebouw verspreiden.
Het zijn details waar je als toekomstige bewoner misschien niet direct bij stilstaat. Juist
daarom vonden we het mooi om te zien dat er serieus en zorgvuldig wordt gebouwd. Wat straks onder de grond en uit het zicht verdwijnt, moet natuurlijk wel goed zijn.
Via e-mail hadden we ondertussen contact met een Nederlands stel dat in El Cantón een huis laat bouwen. Zij hadden eerder voor ons foto’s gemaakt toen wij zelf in Nederland waren. Nu gingen wij bij hun huis in aanbouw kijken en maakten we op onze beurt foto’s voor hen. Superhandig dat je elkaar op deze manier kunt helpen.
Proosten met de drone
Op zondag gingen we eerst naar de kerk in Hondón de los Frailes. Tot onze verrassing werd daar het favoriete nummer van ons neefje Stijn gedraaid. Bijzonder hoe zoiets je op duizenden kilometers van Nederland ineens aan thuis kan laten denken.
Daarna reden we natuurlijk opnieuw naar het terrein. Van Dick en Evelien hadden we twee stoelen meegekregen. We wilden namelijk met de drone filmen hoe wij samen op de voortgang van de bouw proostten.
De drone vloog om ons heen terwijl wij met onze glazen op het terrein zaten. Het filmpje is ontzettend leuk geworden. Zo’n moment zegt eigenlijk alles: daar zitten we dan, midden op ons eigen stuk grond, terwijl rondom ons de eerste contouren van ons toekomstige huis zichtbaar worden.
Palmen, plannen en een graafmachine
Tijdens deze reis kregen we ook een steeds beter beeld van hoe we de tuin willen gaan inrichten. Dus gingen we opnieuw naar een tuincentrum.
Daar zagen we prachtige palmachtige bomen die we in gedachten al bij ons zwembad en op het terrein zagen staan. Tegelijkertijd beseffen we dat we echt iemand nodig hebben die verstand heeft van de plaatselijke omstandigheden. Welke bomen en planten groeien goed in deze grond? Welke soorten kunnen tegen de hitte, droogte en wind? En hoeveel water hebben ze nodig?
Ook het planten zelf wordt nog een uitdaging. De grond op ons terrein is zo hard dat je daar niet met een gewone schep een plantgat in maakt. Voor de grotere bomen zal waarschijnlijk een graafmachine nodig zijn.
Gelukkig hebben we ook tijdens deze reis weer veel lieve en behulpzame mensen ontmoet. Mensen die zelf willen helpen, ervaring hebben of precies weten wie we kunnen benaderen. De komende tijd gaan we in ieder geval beginnen met het maken van een echt tuinontwerp.
Uiteraard brachten we ook weer een bezoek aan de Siësta Group om naar tuinmeubelen te kijken. Ze hadden een nieuwe meubellijn binnengekregen en die was heel mooi. Keuzes genoeg dus, al moeten we proberen niet alles direct te willen aanschaffen.
De casita en camperplekken krijgen steeds meer vorm
Natuurlijk hebben we tijdens deze dagen ook veel gesproken en nagedacht over de casita en de camperplekken. Naast ons eigen woonhuis vormen die straks een belangrijk onderdeel van Casa de la Almendra.
De casita wordt een comfortabel gastenverblijf voor twee personen, met een eigen
keuken, badkamer, zitgedeelte en terras. Luxe maar geen overbodige luxe, maar wel alles wat nodig is om hier heerlijk en zelfstandig te kunnen verblijven. We willen er een rustige en warme plek van maken, passend bij de omgeving en met veel privacy.
Vorige maand gingen we uit van vier camperplekken, maar waarschijnlijk worden het er drie. Daarmee kiezen we bewust voor nog meer ruimte en exclusiviteit. Drie royale plekken met veel privacy en een vrij uitzicht over de vallei. Juist die rust en ruimte moeten Casa de la Almendra straks bijzonder maken.
De campergasten kunnen gebruikmaken van stroom, water, sanitair, een afwasplek en natuurlijk het (verwarmde) zwembad. Bij de buitenkeuken komt bovendien een gezellige plek waar gasten elkaar kunnen ontmoeten, samen iets kunnen drinken of gewoon rustig van de omgeving kunnen genieten.
Tijdens het rondlopen over het terrein probeerden we ons steeds voor te stellen waar straks de campers staan, waar mensen zitten en welk uitzicht ze vanuit hun stoel hebben. Het is nu nog vooral zand, steen en bouwmateriaal, maar in gedachten zien we Casa de la Almendra steeds duidelijker ontstaan.
Goed nieuws over de vergunning
Dan de vergunningsaanvraag. Zoals we in onze vorige blog schreven, moest de procedure worden aangepast. Dat was op dat moment best even een tegenvaller.
Inmiddels is alles rond. De benodigde contracten zijn getekend en de bouwer zal samen met onze advocaat Lana de ondertekening bij de notaris voor ons verzorgen. We zijn heel blij dat alle betrokken partijen goed meewerken.
Drie meter extra ruimte
Op het terrein spraken we met José Antonio af om verschillende details van de bouw door te nemen. Een heel aangename verrassing was dat het zwembad nog drie meter verder van het huis kan worden gebouwd.
We wisten niet dat dit tot de mogelijkheden behoorde. Hierdoor ontstaat er tussen het huis en het zwembad een veel ruimer terras. Dat geeft meer mogelijkheden voor de inrichting en zorgt er waarschijnlijk ook voor dat het geheel rustiger en ruimtelijker gaat ogen.
We bespraken daarnaast de afwerking en kleur van de muur en de kleine op- en
afstapjes bij het huis, de casita en de buitenkeuken. Dat lijken misschien details, maar ze zijn erg belangrijk. Bij een stevige Spaanse regenbui wil je absoluut voorkomen dat het water rechtstreeks naar binnen kan lopen.
José Antonio heeft ons hierover goed geadviseerd. Hij kent de streek, de ondergrond en de soms heftige regenval. Dan is het fijn dat iemand niet alleen bouwt wat er op een tekening staat, maar ook meedenkt over hoe je er straks prettig en veilig kunt wonen.
Buren, borrels en samen wijzer worden
Tijdens ons verblijf hebben we ook verschillende toekomstige buren gesproken. We dronken samen iets, spraken af op een terras en gingen met elkaar eten.
Dat was niet alleen heel gezellig, maar ook leerzaam. Iedereen heeft weer andere ervaringen met bouwen, wonen en leven in Spanje. De één weet veel over vergunningen, de ander kent een goede leverancier of heeft ervaring met de aanleg van een tuin.
De wijsheid heb je samen. Dat merken we steeds opnieuw.
Uiteraard hebben we ook met enige regelmaat samen een hapje gegeten. Met een borrel erbij, natuurlijk. Een bijzondere verrassing was een Spaanse, veredelde versie van tiramisu die we als dessert deelden. Erg lekker!
Ook aten we salmorejo, een traditionele koude Spaanse soep op basis van tomaten, brood, knoflook en olijfolie, meestal geserveerd met stukjes zalm en ei.
Bij grotrestaurant Restaurante La Cueva del Peregrino leerden we weer iets nieuws over het bereiden van paella. Voor de traditionele bereiding wordt onder de paellapan vaak snoeihout van
druivenstokken gebruikt: leña de sarmiento. Buiten het restaurant lagen de bosjes druivenhout al netjes gebundeld klaar. Het restaurant noemt dit zelf ook paella a la leña de sarmiento.
Dat druivenhout geeft niet alleen hitte, maar ook een karakteristieke smaak aan het gerecht.
Een keuken in de kleur Almendra
We hadden ook een afspraak bij de keukenleverancier in Hondón de los Frailes. We waren al eerder bij deze man geweest en hij gaf ons toen direct een vertrouwd gevoel.
Al snel bekeken we verschillende kleuren en materialen.
Toen één van de kleuren Almendra bleek te heten, was de keuze natuurlijk snel gemaakt. Almendra betekent amandel en past dus perfect bij Casa de la Almendra.
Ook het interieur van de kastjes, het werkblad en allerlei andere details hebben we uitgezocht. We hebben veel vertrouwen in deze vakman. Hij heet trouwens ook José, zoals verrassend veel mannen die we in Spanje ontmoeten.
Blij met een plastic buis
Toen we een paar dagen later weer op het terrein kwamen, werden we opnieuw blij. Er lag inmiddels een deel van de riolering!
Hoe blij kun je worden van een stuk plastic buis? Nou, wij dus heel blij. Iedere leiding, balk en buis betekent weer een stap vooruit. Bovendien is dit straks allemaal verdwenen onder de vloer. Dan is het extra leuk dat we nu nog precies kunnen zien hoe het wordt aangelegd.
Bar Javi Macisvenda
Deze mijlpaal moest uiteraard gevierd worden bij Bar Javi. Daar aten we heerlijk brood met jamón en manchego. We raakten in gesprek met een Engelse moeder en haar zoon.
Een paar tafels verderop zaten Spaanse bewoners van het dorp een spel te spelen. Natuurlijk wilden wij weten hoe het werkte. We mochten zelfs meedoen!
Dat hebben we deze keer nog niet gedaan, maar wie weet schuiven we een volgende keer gewoon aan.Het zijn juist dit soort spontane ontmoetingen die ons verblijf iedere keer weer bijzonder maken.
Amandelen, druiven en een verrassend groene zomer
We hebben tijdens deze reis veel rondgereden en opnieuw volop genoten van de omgeving. Aan de amandelbomen zijn de noten inmiddels duidelijk zichtbaar. In deze streek worden de amandelen vanaf het einde van de zomer geoogst. De boomgaarden rond Macisvenda en Abanilla zijn voor een groot deel afhankelijk van traditionele droogtelandbouw. De bomen moeten het dus doen met weinig water en veel zon.
Ook de druiven groeiden goed. Sommige trossen werden tegen insecten en vogels beschermd met netten. Andere waren zelfs afzonderlijk in zakken verpakt. Heel inventief, maar ook ontzettend arbeidsintensief. Wat is de omgeving toch mooi, zelfs midden in de zomer. We zagen nog verrassend veel groen, mooie wandelroutes, goed gevulde waterbassins en indrukwekkende stukken natuur.
Tegelijkertijd werden we via het nieuws geconfronteerd met beelden van de hevige bosbranden elders in Spanje. Terwijl wij genoten van het landschap, vochten op andere plaatsen mensen voor hun huizen, dieren en natuur. Dat contrast is groot. Onze gedachten gaan uit naar iedereen die hierdoor getroffen is en naar de hulpverleners die onder extreme omstandigheden hun werk doen.
Terug naar Nederland
Inmiddels zijn we weer terug in Nederland.
Deze week wordt er op het terrein nog verder gewerkt. Daarna begint de vakantieperiode en liggen de werkzaamheden even stil. Dat komt eigenlijk niet verkeerd uit, want in die periode kan het beton van de fundering rustig uitharden.
In september gaat de bouw weer verder. Omdat we verwachten dat we die maand zelf nog niet veel op het terrein kunnen doen, hebben we besloten om half oktober opnieuw naar Macisvenda te gaan.
Tot die tijd ontvangen we natuurlijk graag foto’s van iedere nieuwe balk, muur, leiding en buis. Want dat weten we inmiddels zeker: je kunt ontzettend blij worden van een stuk plastic riolering wanneer het op de juiste plek in de grond ligt.
Hartelijke groet,
Nathalie & Richard
Ik heb genoten van jullie verhaal. Bij jullie gelukkig geen "ik vertrek" problemen. Dit wordt een hemels plekje geloof ik! Ik volg!
Groetjes Anita Poppe