Maart 2026 – zon op je gezicht en de eerste contouren zichtbaar

We zijn weer terug na een aantal dagen Macisvenda.

Terug in Nederland…maar eigenlijk nog helemaal daar.

In Spanje. Op die plek waar de dagen anders voelen. Rustiger. Lichter.

Waar 12 graden ineens warm genoeg is. Waar je gewoon in je korte broek en shirt buiten zit. In de zon. Met een wijntje. En denkt… ja, dit is het.

De afgelopen dagen hebben we veel over het terrein gelopen. Niet met haast en ook niet met een strak plan in ons hoofd. Juist niet. Gewoon rustig. Kijken, stilstaan, om ons heen kijken en weer een paar stappen verder. En dan merk je dat zo’n plek je eigenlijk vanzelf vertelt wat klopt en wat niet.

We vroegen ons af hoe het straks moet voelen als je hier aankomt met je camper. Waar wil je staan als je de deur opendoet in de ochtend? Wat wil je zien als je naar buiten kijkt, nog een beetje slaperig, met je eerste kop koffie in je hand? Dat zijn de momenten die belangrijk zijn. Niet hoe recht de plek is of hoe efficiënt alles ingedeeld kan worden, maar wat je voelt als je daar staat.

Al vrij snel werd één ding duidelijk voor ons. Je gaat hier niet vol tegen een andere camper aankijken. Dat past simpelweg niet bij deze plek. Hier moet je juist naar buiten kijken en alleen maar ruimte zien. Bergen in de verte, lucht, stilte. Daarom gaan we de plekken zo indelen dat je je eigen stukje hebt, met je eigen uitzicht, zonder dat het afgesloten voelt. Gewoon vrij, open en rustig.

Plekken waar je gaat zitten, de zon op je gezicht voelt en denkt dat je nog wel even blijft. Misschien nog een glas wijn erbij, nog even blijven zitten omdat het gewoon te mooi is om op te staan.

Tegelijkertijd zijn we ook bezig geweest met hoe het straks moet voelen in en rond de casita, het gastenverblijf. We zijn winkels ingegaan, hebben gekeken naar meubels en materialen, maar vooral naar sfeer. Wat past hier? Wat voelt goed? En misschien nog belangrijker, wat juist niet?

De casita moet geen plek worden die vol staat. Het moet een plek zijn die klopt. Waar je binnenkomt, je tas neerzet en eigenlijk meteen weer naar buiten loopt. Omdat het daar gebeurt. Omdat daar het uitzicht is, de zon, de rust. Dat je gaat zitten en blijft zitten. Zonder reden. Of juist met een glas wijn in je hand, omdat dat moment daar gewoon om vraagt.

Wat deze dagen weer duidelijk werd, is dat het hier niet draait om luxe zoals we die vaak kennen. Het zit niet in spullen of in alles wat mogelijk is. Het zit in rust. In ruimte. In aandacht. In het gevoel dat je even loskomt van alles wat moet.

Dat is wat we willen neerzetten. Voor camperaars die op zoek zijn naar iets anders dan de standaard plekken. Voor gasten van de casita die hier willen verblijven en echt even willen landen. Kleinschalig, persoonlijk en zonder drukte. Maar wel met dat gevoel dat je hier welkom bent en dat het klopt.

We bouwen dit stap voor stap. Langzaam, zoals het hier ook hoort. Zonder haast, maar met aandacht. En tot het zover is nemen we jullie gewoon mee. In alles wat er al is en in alles wat gaat komen.

Wil je dat blijven volgen en straks als één van de eersten weten wanneer je hier kunt komen, schrijf je dan in via onze website. Dan zien we je hier misschien straks zelf zitten. In de zon, met een wijntje, uitkijkend over de bergen. En dan voel je precies wat wij nu al voelen.

Tot volgende maand!

Nathalie en Richard

Casa de la Almendra